Sohbet-i Cânan yolu

Sanma ki boşunadır bu çile, bu imtihan,
Sabrın sonu Allah rızâsı, şâhit ol buna Cân!
İşliyor bak saatin, tükeniyor bu zaman,
O Azîz Divan’da titrerken cümle cihan;
​Değmez mi bu mihnete, ucunda vuslat varsa?
Kazanır sabredenler, mükâfatı Hak lütfederse!
​

Gördüğün süslü âlem, bir rüyâ, bir gölgedir,
Peşinden koşturduğun, sanmak ki hep gerçektir.
Zehir sunar altın tasta, âkıbeti hüsrandır ,
Nefsine uyup giden, bil uçurum kıyısındadır;
​Fâni lezzet tükenir, acısı kalır canda,
Bâki olan O'dur tek, şu koca imtihanda!
​
Gönül Hakk’ın mahremdir, gayrısını koyma sen,
Kır dökülsün putlarını, Hak’tan ayrı bakma sen.
Geceler şâhit olsun, gözyaşınla çağla sen,
Yansın varsın bu beden, aşk ateşiyle candan;
​Yansın varsın yüreğin rahmetin nârı ile,
Cennet bile sönük kalır, O’nun dîdârı ile!
​
Bak o gün pişman olan, "toprak olmak" dileye,
Bir "âh" ile yıkılıp, karışmak ister yele.
Ey Ali yahya! Sen Hakk’a bak, düşme sakın hayale,
Üç beş altın, çul çaput, hepsi gider bir sele;
​Korkma Hakk’ı sevenden, O zelil etmez kulu,
Ölüm son değil sana, sohbet-i Cânan yolu!