Soğun Sesi Şiiri - Zeynep Saylan Ayşe Kuz

Soğun Sesi

Kör bir tipi örter göğü yerleri
Zamanın yüzünde arar ahenki
Kaybolur izlerim kışın ateşi.
An olur soğukta, koşar yoluma

Zemheri nefesi çöker omzuma,
Çınlayan soğuklar vurur elime,
Gölgeler taşınır ıssız yoluma.
Sökülür karanlık ruhun dilime.

Üşüyen taşlarda dağlar yorgundur,
Gecenin göğsünde donmuş kırgındır,
Kalbim buz çatlağı gibi durgundur.
Ay titrerken gölge, geçer soluma

Damla damla karlar, düşer büstüne
Paltosunu giydi, doğa üstüne
Kapıda rüzgârda sarıl postuna
Sağnak yağan karla kondu koluma

Çığlık atar aylar, kulaklar sağır.
Uçuşur neşeli, yağar kar ağır
Soğuğu haykırı, üşüyüp bağır
Çırpınır uçarak konar dalıma

.......Zeynep Saylan .....