Soğuk Taşlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Duvar örmem gerek,
Başka yolu yok,
Ben hiçim, onun gerisinde,
Fikrim puslanmış.
Beliriyor bakışımın ucunda,
Toprak denen nesnenin, donuk sureti.
Düşüyor zihnimin kuytusuna,
Bırakıyor, keskin bir kopyasını.
Oyuyor her yanımı hunharca,
Süzerken, şuurumun yorgun bekçisi.
Dolaşıyor bir mimar, tek düze arazimde,
Fısıldıyor usta derinden,
Hassas çimento, mala ve harcıma.
*
Kırgınım bugün,
Her sabah, düze imrenen bayıra.
Denize koşan, hırçın ırmağa,
Sahte basamaklara, eğilen taşa,
Ve o yamaca.
Hınçla yarılacak bugün,
Bütün vadi.
Yontulmuş kayalarımın, sert yankılarıyla,
Yakacak bana, tüm tuğlaları bu demde.
Değsem diye, harcının nemine,
Döşemek için, bütün kusurları,
Donmuş betonun kılıfıyla.
*
Kırgınım bugün,
Hepsinden çok, o toprağa,
Sahi niçin?
Kaydın diye tepemden,
Şimdi ben,
Issız tek bir zirve.
Daha ayılamadan ben,
Bu tozlu heyelan vaktinden,
Seçtin bu hizayı aniden.
Sezdim
Ve izledim sizi yüksekten,
Yüzüme vuran, rüzgarın nefesinden.
*
Sahi niçin?
Neden zemini oldun, o duvarın,
Halbuki, ne bir ulu dağ,
Ne de, vadilerin sultanı.
Sadece bir set
Engel, bariyer.
Sonradan gelme,
Duruşu eğreti,
Adı basamak.
Ne bir doğası var, ne de kökü,
Var azıcık düzlüğü.
Görünen o ki, varmış çimentosu,
Hapsetmiş senin gibi, verimli bir tarlayı.
*
Peki sen ne diledin?
Yontulmak,
Düzleştirilmek,
Çiğnenmek diledin.
Bir balçık gibi, sekilenmek istedin,
Nasır tutmuş, bir işçinin kaba avucunda.
Dalgalı arazide,
Tayin ettin kendine, bir usta.
Kendi özgür bozkırlarında,
Var ettin, bir mülk sahibi en baştan.
Sundun ona rızanla tapularını,
Örttün sıvalarla manzarını.
Donduruldun,
Donmak dilercesine,
Gövdeni kilitledin, demirlerin gücüyle.
Merdiven gibi duruyor şimdi,
Bir yabancının bahçesinde.
Çekiyorsun cezasını, katındaki düzenin,
Ucu görünmez bir temelden, aşağı itilmekle.
*
Artık çok geç,
Dönüşü yok bu katılaşmanın,
Sızlamıyor bile bağrın,
Kazma vurdukça, her yanına.
Alıştın ezilmeye,
Ağır yüklerin altında.
Oysa, hür bir yamaçtın eskiden,
Rüzgarla dans eden.
Şimdiyse, dar bir balkon,
Çiçeksiz, böceksiz.
Seyrediyorsun, kendi bitişini,
O soğuk taşların dizilişinde.