Kötü alışkanlıkları olmamalı insanın.
Çok sevmeli mesela,
Bazen kendi ellerinden kurtulmalı.
Düzenini bozan bir karmaşaya rastlamalı.
Kendinden eksilmeyi değil,
Bir başkasında çoğalmayı öğrenmeli.
Uzaklıkları teninde biriktirerek
Mevsimleri yüzünde taşımalı.
Yeryüzü hafızasını kaybedene kadar
Hiçbir yüz senin yüzüne benzememeli.
Aynaya baktığında
Yıllardır taşıdığı yüzü ilk kez görmeli insan.
Kendi yüzüne uzun uzun bakmalı;
Orada kendinden başka birini bulmak için.
Benzerliklerini not etmeli aynasına,
Kendinden kurtulana kadar yaşamalı.
Aynaya baktığında
Kendini affetmeyi öğrenmeli.
Affetmeli ki arınsın;
Denize değmeyen tenini yakan
Tuz olup yeniden kendine karışsın.
Anılacak günleri olmalı belki de,
Geceleri saksıdaki zambaktan sesini duymalı.
Sabahlarla nasıl yanmalı ki
Yanarak çoğalmalı.
Senden öncesine söylenmeyen cümleleri
Bu coğrafyada bırakıp,
Kargaşadan sıyrılır gibi bazen,
Soğuk silahlarıma yapışır gibi,
Tetikte bir gün görmeli.
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 00:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir gün insan, bütün kapıların aynı anda kapandığını sanıyor. Aradığı sesi başka birinden bekliyor; birinin onu görmesini, eksiklerini tamamlamasını, içinde dağılan yerleri toplamasını istiyor. Sonra bir sabah aynaya bakıyor ve anlıyor: Bunca zaman beklediği kişi, karşısındaki gözlerden hiç ayrılmamış. Çünkü insanın en büyük yalnızlığı, kimsenin onu sevmemesi değil; kendisinin kendi yüzüne yabancı kalmasıdır. Yıllarca başkalarının bakışında kendini aradı. Birinin onu seçmesiyle değer kazanacağını, birinin kalmasıyla tamamlanacağını düşündü. Oysa herkes bir yere kadar bakabilirdi insana. Kimse senin içinde taşıdığın bütün mevsimleri göremezdi. Aynadaki gözler hariç. Onlar bütün gidişleri, bütün susuşları, bütün affedilmeyen yanları bilirdi. İnsan en sonunda kendine dönmek zorunda kalırdı; çünkü dünyada seni senden daha uzun süre taşıyacak başka bir kalp yoktu. Belki sevilmek, birinin seni hiç bırakmaması değildi. Belki asıl mesele, herkes gittiğinde bile kendi yüzüne bakabilecek kadar kendinde kalabilmekti.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!