Soğuk Odam Şiiri - Namık Ant Benson

Soğuk odam geceyle örttü yüzünü,
Camda titriyor yağmurun ince hüznü.
Bir sandalye susuyor köşede tek başına,
Ben üşüyorum, dünya dönüyor hızına.

Duvarlarda eski günlerin soluk izi,
Saatin sesi bölüyor içimdeki hizi.
Bir fincan çay bile artık sıcak değil,
Bu sessizlik omuzlarımda ağır bir eğil.

Perde aralığından sızıyor donuk ay,
Sanki bütün şehir yorgun ve çok günay.
Ellerim cebimde, nefesim buğu olmuş,
Kalbim kışa yenilmiş bir çocuk gibi durmuş.

Ey sabah, biraz ışık bırak kapıma,
Bir sıcaklık düşsün artık avuçlarıma.
Soğuk odam çözsün gecenin düğümünü,
Belki o zaman dinlerim içimin üşüdüğünü.