Merhaba;
Ruhumdaki acılar dindiren, KADIN / ADAM
Sana bu mektubu Soğuk bir Ankara gecesinden yazıyorum.
sessizliğin terkedilmiş koynunda ve ellerim titrerken yazıyorum. Bu satırlar belki son kelimelerim, belki de bu karanlığın içinden sana açılan çaresiz bir kapı. Bilmiyorum, bilmiyorum.
Ama bildiğim tek bir şey var: bu yolun sonuna geldim; yorgunum, bitkinim, ve her adımda biraz daha parçalanıyorum. İçimde saklı tuttuğum sevda, ihanetin soğuk eliyle delinmiş bir yara gibi kanıyor hala.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta