Soğuk Kış Şiiri - Kasım Kobakçı

Acı rüzgardan yara almış,
Zalim ellerin para çalmış,
Boş sokakların karalanmış,
Issız köşeler sessizleşmiş,
Soğuk kışlardan kötüleşmiş.
*
Sessiz gecede ağladılar,
Karlı dağlardan atladılar,
Coşkun sellerde çağladılar,
Kırık kalplerin sızlar yanlar,
Uzak geçmişi aradılar.
*
Sahte yüzlere inandılar,
Boş hayallere aldandılar,
Derin uykudan uyandılar,
Kibir atına bir bindiler,
O yüksek tepeden indiler.
*
Mavi gökyüzü bulutlandı,
Solgun çiçekler umutlandı,
Gizli sevdalar kanatlandı,
Zayıf bedenler sürüklendi,
Dertli gönüller yüreklendi.
*
Sert rüzgarlardan sarardılar,
Işık ararken karardılar,
Acı sözlerden kanadılar,
Yitik düşlere tutundular,
Bozuk düzende yutuldular.
*
Derin kuyuya atıldılar,
Ucuz fiyata satıldılar,
Zehir aşına katıldılar,
Pislik içindedir kalanlar,
Kara çamura hep dalanlar.
*
O soğuk kışlarda donanlar,
Sahte dostlara da kananlar,
Kendi kendine hep yananlar,
Hep temiz suları içenler,
Ve doğru menzili seçenler.
*
Yorgun yılları hep sayanlar,
Kötü sesleri de duyanlar,
Acı gerçekleri yayanlar,
Saf duygularını ezenler,
Kirli göllerdeki yüzenler.
*
O masum yüzlere bakanlar,
Hain ateşi hep yakanlar,
Kanlı yaşlarıdır akanlar,
Dertli tohumları ekenler,
Ağır yüklerini çekenler.
*
O ıssız çöllerde duranlar,
Zalime çadırı kuranlar,
Masumun kalpleri vuranlar,
Gizli sırlarını görenler,
Zehirli otları derenler.