Soğuk Geceler…! Şiiri - Hikmet Güner

Soğuk geceler…
rüzgârın sesi bile üşütüyor insanı,
hele bir de içinde bir eksik varsa
gece daha da büyüyor,
karanlık daha da ağırlaşıyor.

Deniz uzaktan uğuldadı,
sanki içimdeki boşluğu biliyormuş gibi
her dalga bir şey söyledi bana.
Ama senin sesin değildi,
ben yine de dinledim…
çünkü insan en çok
duyamadığı sese üşür gecelerde.

Bir damla düştü gözümden,
gece sakladı,
rüzgâr taşımadı,
deniz bile almadı içine.
Demek ki bu gözyaşı
soğuğun değil,
senin yokluğunun iziydi.

Kalbim titredi bir an,
sanki yıllardır kapalı duran bir kapı
rüzgârla aralandı.
İçeri soğuk girdi,
ama ben biliyorum:
Asıl üşüten hava değil,
hatırladığın bir yüzdür.

Rüyama girdin dün gece…
soğuk değildi orası,
sen vardın çünkü.
Uyandığımda anladım:
Bazı sıcaklıklar gerçek değil,
insanın içinde sakladığı bir hayaldir.

Soğuk geceler…
ve ben artık biliyorum:
Rüzgâr diner,
gece biter,
deniz susar…
ama kalbin bir yerinde
senin adınla açılmış bir üşüme varsa
hiç geçmez.

HİKMET GÜNER
29/09/2024