Soğan Şiiri - Kasım Kobakçı

Meydanlarda koşanın atlarını hiç görmediler,
Yürekleri taştan olan sultanlara ermediler,
Bizim gibi gariplere asla kıymet vermediler,
Soframdaki garip aşa, baş dediler soğanıma.
*
Karanlıkta yalnız kalan kervanları korkutuyor,
Zalimlerin cırtlak sesi mazlumları uyutuyor,
Ellerinde altın kadeh yoksulları unutuyor,
Bakmadılar gözyaşıma, baş dediler soğanıma.
*
Toprak ana sinesinde nice canlar uyuturken,
Gökyüzünün bulutları kara sular akıtırken,
Hain dostlar gülümseyip yürekleri kanatırken,
Kül oldum ben yana yana, baş dediler soğanıma.
*
Ben susarım kelimeler düğüm düğüm boğazımda,
Baharları kış eyledim türkü yaktım avazımda,
Kimse bilmez ne dertler var kırık telli şu sazımda,
Anlam kattım sol yanıma, baş dediler soğanıma.
*
İnsanlığın çarşısında sevgi alıp satmadılar,
Yoksulluğun acısını bir gün olsun tatmadılar,
Bizim dertli halimize tek bir adım atmadılar,
Kötü sözler battı cana, baş dediler soğanıma.
*
Ceketimi yorgan yaptım buz kesilen köşelerde,
Merhameti arıyorum kalbi kara kimselerde,
Hayat sillesini vurdu zindan gibi hücrelerde,
Kilit vurdum ben kapıma, baş dediler soğanıma.
*
Gönül dağı duman duman sevdalarım talan oldu,
Gençliğimi rüzgar aldı geçen yıllar yalan oldu,
Elde kalan bir lokmayla kurduğum düş viran oldu,
Dokundular ah canıma, baş dediler soğanıma.