Sobam gibi tütüyorum Şiiri - İdris Cihan

Sobam gibi tütüyorum.

Mum kokardı evimizin her tarafı,
Bir tek seni aydınlatırdı
Dört duvarın sessizliği.

Biz üç kişi birbirimize sarılmış
Sabah güneşini kahvaltıya davet eder
Kardelenlerin doğuşunu seyrederdik .

Kışın her tarafı bembeyaz bir örtü kaplar,
Kelebekler uçuşurdu etrafımızda.
Kovamıza şıpır şıpır damlarlar düşerdi damımızdan..

Güzel koksun diye çam odunu yanardı sobamızda
Her şey vardı
Dostluk
Yarenlik
Ve de açlık
Yinede mutluluk okunurdu insanların yorgun gözlerinden.

Nedense su sıktılar sobamızın içine
Yarısı ayrılık
Yarısı hasret ,
Dumanı tüttü bacamızın .
Yarısına'da, söz söyleyip tıktılar içeriye!
Yıllarca ceviz yaprağı koklattılar
Nefes niyetine;
Rüzgarı hasrete sarıp cıgara gibi çektik içimize ;

Bir tek sana hasret kaldım
İdare ışığında,
Sisli duman kokulu sohbetine

Gönlümün penceresini yâri açmıştım ' ki
Kör kurşun sıktılar,
Dört metreden çocukluğuma
Sobam gibi tütüyorum .
İCihan