Şizofren Beyin Şiiri - Zeynep Saylan

Şizofren beyin

Kim başlattı bu konuşmayı bilmiyorum.
Ben mi düşündüm, yoksa düşünce mi beni buldu?
Bazen zihnim bir tren gibi bi gidiyor bi geliyor
Gelen düşünceler benim değil,
Ama hepsi benim adımla sesleniliyor.

Sokakta yürüyorum, insanlar normal.
Bir tek ben fazlayım bu dünyaya.
Onlar tek parça, ben kırık bir pencere camı.
Işık içimden geçerken rengim değişiyor,
Kimse aynı yüzü göremez bende.

Çocukluğum bir sandıkta kilitli ağlıyor
Anahtarı cebimde ama elim gitmiyor.
Çünkü açarsam
İçinden bir çığlık çıkacak biliyorum.
O çığlık büyüyüp odamın tavanına asılacak.
Gözüm tavanda kalacak

Bazen annemin sesi geliyor uzaktan,
Gerçek mi, hatıra mı ayırt edemiyorum.
Bir şefkat, bir korku karışıyor birbirine.
Sarılmak istiyorum anneme özlemle
Ama ya dokunduğum şey annem değilse?

Gece daha dürüst.
Gündüz beni saklıyor kalabalıkların içine,
Ama gece karanlık …
Gece içimdeki kapıları tek tek açıyor.
Her kapının arkasında başka bir “ben”
Ve hepsi konuşmak istiyor aynı anda.

Avucumu açıyorum Rabbime dua ediyorum bazen,
“Bu sesleri al benden” diyorum.
Sonra korkuyorum;
Ya o sesler giderse ben de gidersem?
Ya kimliğim sandığım şey
Sadece onların yankısıysa?

Zaman parçalı.
Dün, yarınla kavga ediyor içimde.
Saatler ileri geri atlıyor.
Bir bakıyorum yedi yaşındayım,
Bir bakıyorum yüzüm kırışmış bir ihtiyar.

İnsanlar “geçecek” diyor.
Nasıl geçer insan kendinden?
Bir bıçak kendi sapını kesebilir mi? Hayır..
Ben aklımın hem yarasıyım
Hem de yarayı kaşıyan elim iyileşmesini istemiyor sanki

Bazen düşünüyorum;
Belki de etrafımdakiler hasta, ben değilim.
Belki herkes susmayı öğrendi,
Ben susturamadım sadece içimdeki gerçeği.
Belki fazla duydum,
Fazla gördüm,
Fazla çok fazla düşündüm.

Kalbim iki ritimle atıyor, üçüncü yalnızlık.
Biri umut, biri korku.
Biri yaşa diyor,
Biri saklanmam gerektiğini söyleyip durur beynimde

Ve en çok şundan korkuyorum:
Bir gün tamamen susarsam
İyileşmiş mi olacağım
Yoksa kaybolmuş mu?
Korkuyla bakıyorum cevreme

Şimdi pencereye bakıyorum.
Gökyüzü mavi ama ben griyim.
Belki de sorun renklerde değil,
Baktığım camın çatlağında olabilir mi?

Eğer bir gün beni anlamaya çalışırsan,
Beni düzeltmeye çalışma.
Sadece yanımda otur.
Çünkü bazen insanı iyileştiren şey
Sessizlik değil,
Birinin kaçmadan durabilmesidir.
İçim sessiz kendi kendine konuşur
Sade ben diye diye.....

.......Zeynep Saylan......