Şizofreni Şiiri - Zeynep Saylan Ayşe Kuz

Şizofren

Sus… konuşma şimdi, duyacaklar,
İçimde biri var, sürekli bana bakıyor.
Ben değilim o, ama adımı biliyor,
Uykuma giriyor, rüyalarımı dağıtıyor.

Kendi kendime soruyorum:
“Hangimiz gerçek?”
Cevap gelmeden bir ses gülüyor içimde,
Sanki aklımın kapısını çarpıp gidiyor.

Aynaya bakıyorum, yüzüm yabancı,
Gözlerim başka birinin yükünü taşıyor.
Ellerim titriyor, sanki biri içimden
Bedenimi ödünç alıp yaşıyor.

Sus diyorum kendime, sus artık,
Ama sessizlik bile bağırıyor kulaklarımda.
Bir çocuk ağlıyor karanlık bir odada,
O çocuğun ben olduğundan korkuyorum.

Biri ışığı yaksın istiyorum bazen,
Biri omzuma dokunsun, “geçecek” desin.
Çünkü insan en çok,
Kendi içinde kaybolunca üşüyor.

Ve şimdi yine susuyorum…
Belki de en büyük korku şu:
Ya içimde konuşan o ses,
Benden daha gerçekse..
Korkuyorum çoook.

......Zeynep Saylan.......