Siyah saçların Şiiri - İlyas Kaplan

Hiç tanınmıyoruz,
tarihte yazmıyor, adımızı?
Ve kucağından çocuğu alınmış köylü kadınlarını…
Ve bir de
Kapının aralığından izliyorum, uyuyorsun.
Uyurken ne kadar da güzel gülümsüyorsun...

/… Ay buluta girende ……/

Nefesimizi karıştırıp nefesimize
ısındığımız ,
Soğumaz iklimleri düşünüyorsun,
biliyorum.

/… Geri dönsün kırlangıçlar ……/

Ekmek ya da memleket,
İllaki sen olmalısın yeni baharın adı.
Çünkü ancak seninle,
Bir sevda kokusu dolar içime yürek kapılarımdan;
Anlarım ki denizlere çok yakınım.

/…İşte o zaman, evet o zaman…/

Sonra, "bu deniz bizim" diyeceksin ya;
El sallayacak çiçekler kadar güzel çocuklar
ışıklı güvertelerden.
Biz türkü söyler gibi aynı yürek ve ağızla,
İneceğiz sahile dalga dalga.
Açık denizlere doğru bir türkü gibi;

/…Bir gemi kalkar bu limandan…/

Güneşin gözlerine bakarak,
bütün renklerin resmini çizdim,
Güneşten de aydınlık o resme,
senin bana gelişinin ismini verdim.

Ördün yine saçlarını,
ismin yazıyor vapurun her tarafında.
Bir vapur yanaşır…
Ne bir fırtına ki,
sesi kırbaçtan keskin,

/…dağıtır saçlarını …/

Şiirdeki sen,
sensin sevgilim.
Sen, senin kadar sevdiğim memleketimsin…

/…duygularım siyah saçların kadar dağınık…/

redfer