İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Şair kendini savunmaz, şiiri savunur. Kelamın büyüsünü ustaca bir kurguyla kullanmak ve oluşturulan kelimeler kuyusundan gelecek kuşaklara/ardıllara içilebilecek arı-duru- buzul sulardan avuç içi kadar bile olsa sunabilmek gayesiyle çırpınmaktır. Harflerin sarraflığıdır belki, bulutlardan süt sağmaktır birazda..
:)))
hayır bu kara sevda değil..önünü görememek...çaresizlik...
kara sevdanın güzel bir tanımı tebrikler
namık cem
malesef bu ve buna benzer bir çok şey..
tebrik ederim...
önce gökyüzü karardı...
sonra kuşlar;
çekip gittiler! ..
kesilmiş kara bir elmas gibi deniz,
donup kaldı ellerimde! ..
bildiğim tüm maviler
-gözlerine varana dek-
bir bir siyaha büründüler! ..
karasevda, bu olsa gerek...
ne güzel kaleme almışınız yüreğine ve kalemine sağlık benden tam puan
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta