Temmuzun ikisiydi
günlerden acı bir gün, adı batası bir cuma
güneş bile ışıtamıyordu günün karanlığını..
ve türkülerle-halaylarla, deyişlerle-semahlarla beslenen günde
Pir Sultanımızdı anılmak istenen..
... camilerden ezan sesleriydi gelen,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yobazların beyinlerindeki karanlık yangın bir gün gelecek kendilerini yakacak...
Sivas 1993 unutulmayacak...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta