Bir aşırı sevgi boğar insanı birde hasretlik,
Elimdeki bıcak hangi yüreği keser bilmiyorum,
Gönlümde hep bir telaş sevgin,
Sende hep bir lakayt duruş....
Kaçsam peşimdesin,kovalasam kaçmakta,
Hep hep içinde kendinle hesaplaşmada,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta