Sitare Şiiri - Ergin Tuman

Senin gibi kalender olur muyum sitare
Meftun olmuşken gönlüm nadide bir gülnare
Sen ne kadar ziyadan uzak isen orada
O kadar uzaktayım ziyadan da ziyade
Sitare
Gözleri kör kervanlar senle yolunu bulur
Benimse yollarım hep ziyalarda kaybolur
Semadaki yildizlar yetmedi imanıma
Bir keskin bakış yetti secdeye kapanmama
Zamanın çığlıkları bende vuslat haykırır
Öyle bir rota ki bu pusula da şaşırır
Yetişmiyor zamanın kendisi kendisine
Sanki dinamit koymuş vuslatın akrebine
Sitare
Bu yolda Adem dahi dünyasını şaşırdı
Kundakta süt bekleyen bebek Nil'e taşındı
Bilir misin yağmurlar gökyüzünde ne arar
Onu buharlaştıran yeryüzünde ıstırar
Neyim var bu dünyada aşktan gayrı neyim var
Bedenim et ve kemik ruhum ise bergüzar
Yatar mıydı İsmail o bıçağın altına
Değmeseydi bengisu, çatlamış dudağına
Keşke bir söz olsaydım maveradan süzülen
Özlenen dudaklarda iştiyakla söylenen
Odur Nuh'a çöllerde gemi inşa ettiren
Arıyı dagda taşta çiçek çiçek gezdiren
Seni gördüm sitare görmenin ötesinde
Buldum ışıklarını bir kuyunun dibinde
Bana levazım olan meğer ışık değilmiş
Işığı aydınlatan yürekteki hünermiş