Sıska ayaklar Şiiri - Orhan Sadıkoğlu

SISKA AYAKLAR

Boyunduruktu varlığın nemli çocuk gözlerimde
Ve beni omuzlayan toprağın sıska ayakları vardı
Her terk ediş bir ilmek daha sıkardı bileklerimde
Ellerimde ter tutmuş bir aldanış vardı bırakmazdın

Yakınmak çok mu ayıp kaçardı, çok mu boşaydı
Hiç olmadı kimseleri kendimin, sen bir kahramandın.
Aslında ardına bakınmazdın çuval çuval bahanen vardı
Yalın ayaktım koşamaz, çocuktum sesimi duymazdın

Çırpınmazdın onun gibi, bilmezdin bizi, anlamazdın
Karanlıkta yanmazdı mumun, tuttuğun ışık parlamazdı
Güneş olurdu annem sırtında kamburdan bir sevgiyle
tüm eksiklerini o dağıtırdı, taşırdı dünyayı, sıkılmazdı.

Yollar kesilir, karlar yağar, eşkıyalar kavgaya tutuşur
Bu sisli sema, bu karanlık dehliz kavuşturmazdı bizi
Gözleri kalmış ardında bilmezdin, geri bakmazdın
Gözlerimde yas tutmuş bir matem vardı, inanmazdın

Hepsi için, kimsesiz olanların derdim, çocuklarındır
Tüm bedenimle kaldırırdım sıktığım yumruklarımı
İlk kavuşmada indirecektim çenesine o zalim yılların
Boynuna sarılacaktım ilk buluşmada, konuşmazdın