Sırttaki Heybe Şiiri - Sinan Bayram

Eski bir anahtarı bıraktım paslı eşikte,
Ardımda kalan şehir, dumanlı bir hatıra.
Ruhum bir sarkaç gibi sallanırken beşikte,
Adımımı attım o adsız, o sonsuz yollara.

Benim hicretim kendimden dışarı değil,
Kendi içimin karanlık dehlizlerinden aydınlığa.
Eski "ben"in gölgesinde eğilmek değil,
Yürümektir çıplak ayakla, mutlak bir yalınlığa.

Yüküm; sadece hüzünden süzülmüş bir sükunet.
Yolum; bilinmezliğin kalbindeki o gizli davet.
Hanem; artık dört duvarın kucağı değil,
Yönüm; toprağın değil, gökyüzünün bittiği yer.

Bir hicret hanesi kurdum ki direği sabırdan,
Pencereleri rüzgâra, kapısı sonsuza açık.
Kurtardım bu narin kalbi o boğucu kâhırdan,
Şimdi her nefes taze, şimdi her yol ışık.

Durmuyorum artık hatıraların tozlu rafında,
Göçmek, tazelemektir bitkin düşen kanadı.
Varlığın o uçsuz buçaksız, o hür tarafında,
Hicret; ruhun kendine dönen asıl adıdır.

Sinan Bayram