Sırra Yürüyen Şiiri - Züleyha Aktaş

SIRRA YÜRÜYEN

Adımı sildim dün nefs defterinden,
Bir hiç bıraktım kalbimin yerinden.
Sustum da konuştum öz dilimden,
Sözümü sükûta vermişim ben.
🍂🍂🍂
Bana “meczup” dediler çarşı içinde,
Gülüşüm saklıdır gözyaşımın içinde.
Herkes dünyaya koşar heves içinde,
Ben yüzümü Mevlâ’ya dönmüşüm ben.
🍂🍂🍂
Bir lokma, bir hırka yeter dedim,
Nefsimin zincirini çözer dedim.
Malı mülkü yük sayar geçer dedim,
Gönlümü dergâha sermişim ben.
🍂🍂🍂
Ateşle sınadı beni aşk-ı ilâhî,
Yandıkça arındı kalbim vallahi.
Kül sandılar, bilmediler ahı,
Küllerden nura ermişim ben.
🍂🍂🍂
Ne dâvam kaldı ne kinim kaldı,
Gönlümde tek bir sâkin kaldı.
Adım unutulsa ne çıkar kaldı,
Adımı Hakk’a vermişim ben.
🍂🍂🍂
Konuşmam çok, dilim yorgundur,
Gözlerim anlatır, kalbim derindir.
Sırlar ehline açılır birdir,
Kapımı sabra sürmüşüm ben.
🍂🍂🍂
Dağlar bilirdi içimdeki hâli,
Gece bilirdi o gizli suali.
Secdede buldum ben asıl cemâli,
Başımı toprağa koymuşum ben.
🍂🍂🍂
Ne övgü isterim ne alkış sesi,
Yol uzun, bitmez aşkın nefesi.
Dünya dediğin bir gölge hevesi,
Ben gölgeyi terk etmişim ben.
🍂🍂🍂
Gönlüm bir deniz, dalgası sükûn,
İçimde yankılanır tek bir nâm-ı Hû.
Erenler anlar bu gizli sûru,
Sırrımı sırra gömmüşüm ben.
🍂🍂🍂
Kimine deli, kimine derviş,
Benliğim çoktan ateşte ermiş.
Varımı yok bilmişim, yokta dirilmiş,
Hiçlikte varlık bulmuşum ben.