Sırn/aşık Rezonans Şiiri - Mine Kul

Sırn/aşık Rezonans

İki nehir yatağını bulmuş gibi,
Ruhum, ruhunun kıyısına vurdu.
Göğsünde dinlenen o sarkaçlı zaman,
Nefesinle nefesimi tek bir ritimde kurdu…

Sesin, içimde usulca dağılan duman;
Gözlerin, en tenha yanımın en derin uykusu.
Dudakların, boynumun kuytusunda bekleyen
En eski ve en taze bahar mırıltısı...

Nisan’ın ilk telaşıyım, kapında yeşeren;
Dokunuşun, saçlarımda dolaşan o ince yağmur.
Ruhum ruhuna karıştı, vaktinden erken;
Öpüşünle can bulan, toprağın yağmurla buluşma kokusu…

Artık iki ayrı gövde değil, tek bir sızıyız,
Sessizlik, tenimizde kırılan en dürüst şarkı.
Bir bütün olmanın o vahşi ve ıslak telaşıyla;
Dansımız, ruhun ruhu yudum yudum içme vakti…

Adımlarımız ilkbahardan kalma birer damla şimdi,
Süzülüp toprağın en derin susuzluğuna sızan.
Biziz artık; bu puslu sabahı iliklerine kadar sağan,
Bu sessiz yangını, bu kimsesiz dansı yaşayan…

20 Mart 2026