Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'Şu anlaşılmaz dünyanın sırları
İçimizdeki bizde mi saklı acaba?'
Evet, sair; ben de sorarim bu soruyu cogu kez...
Galiba, her sey o'ndan gelir bize, bizden gider her yere... Yani tüm olanlardan biz kendimiz sorumluyuz bence...
Son iki dizede toplamissiniz tüm duygularinizi, tesekkürler.
anlatilamzlarimin v eanlasilamazlarimin misafiriyim bugün...
hiç birşey eskisi gibi olmayacak!
Güzeldi tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta