Sirius'un Gözünde Şiiri - Sinan Bayram

Geceyi yaran bir nabız gibi,
Sirius yanar — uzak, ama dokunur içime.
Zamanın donmuş soluğu gibi titrer ışığı,
Yalnızlığın göğünde yankılanan bir dua.

Ben, karanlıkta yönünü unutan bir düşünceyim,
O ise sonsuzun sessiz tanığı.
Aramızda boşluk — ama belki de o boşluk biziz,
Sönmeyen bir arayışın ince çizgisi.

Ey ışığın en eski yankısı,
Sen mi bana bakarsın, yoksa ben mi sana?
Kimin gözünde kim yanar, kim donar?
Yıldız mı insana anlam verir,
Yoksa insan mı yıldızın kalbini duyar?

Bir gün, toz olur bedenim,
Rüzgâr olur, yıldız tohumuna karışır.
Belki o zaman anlarım,
Sirius’un ışığı neden hiç sönmez —
Çünkü o, varlığın hatırladığı ilk düşüncedir.

Sinan Bayram