Sırılsıklam Yadına Düşsem

Sırılsıklam Yadına Düşsem

Toprağa yağmur
nasıl düştüğü yeri sadece ıslatmaz,
toprağın içini gevşetir,
saklı kokuları kaldırır yüzeye;
ben de öyle,
sana değdiğim yerde kalmayıp
içine doğru yayılsam.

Bir his gibi değil,
içinde yer değiştiren bir şey gibi;
adı konmadan büyüyen.

Sakin görünen bir yüzeyin altında
ağır ağır bir çözülme başlasa,
dışın dururken
için yerinden oynasa.

Bir söz duymadan kırılmak,
kimsenin dokunmadığı bir yerin
ansızın sızlaması gibi.

Unuttuğunu sandığın bir şeyin
bedende yeniden uyanması;
eski, ama hiç gitmemiş.

Neye olduğunu bilmeden
göğsünde toplanan bir basınç,
nefes alırken bile
içine doğru çöküş.

Bir kayıp yaşamadan
kayıp duygusuna düşmek,
elindekini tutarken
içinden bir şeyin eksilmesi.

Seni senden alan değil,
seni sana fazla getiren
bir şey olsam;
fazlalığıyla yoran.

Güçlü durmayı bıraktığın
o görünmeyen anda
içinde sessiz bir şey çöker;
dışarıdan hiçbir şey değişmez
ama sen aynı kalamazsın.

Bakışlarının arkasında
ince bir ağırlık dursa,
gülüşün yarım nefes gecikse.

Kalbinin yerini değil,
yükünü değiştirsem;
attığı her yerde
beni de taşısa.

Kaçamadığın,
unutamadığın,
adı konmadıkça
daha derine inen.

Bütün benliğini sarsam,
alıştığın iç düzeni bozsam.

Toprağa yağmur…
ben sana işte, sırılsıklam yadına
düşsem…

Hüseyin Erdinç