Sireti Raksa Dururdu

Öyle güzel bakardı
Siretin surete raksı gibiydi
Güneş sönmezdi , ay dolunaydı
Serin ırmaklar akardı içimde
Annemin şevkatli elleri okşardı gururumu
Kimse bilmezdi o an içimdeki süruru
Dile düşmez bebek gülüşü belirirdi yüzünde
Şen kahkahalar kaybolurdu sönük gamzelerinde
Bir yanı yele bakardı diğer yanı sele
Esti mi kokusu vururdu burnumun direğine
Coştu mu önüne katıp götürürdü beni
Onunla kaybolmak koymazdı , onunla olmak yetiyordu.