SIRÇA HEYECAN
Parmaklarından geçen rüzgarın yalnızlığı.
Avuçlarında kıvranan utangaç bir soluk,
Koşuyorsun ardında annenin sesi
Yok oluşun gölgesinde güneş.
İbadete durmuş sokak lambası gibi ışıl ışıl,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta