Haydi söyle şimdi,
hangi suskunluğun doruğunda durdun
da yüreğim sana varamadı…
Sıra dağlar gibi dizildin içime,
her zirven ayrı bir hasret,
her yamacın ayrı bir yara…
Nice sevdalar çarptı göğsüne,
kırıldı umutların kanatları,
geçit vermedin hiçbirine—
ben de kaldım en sarp yerinde adının.
Yüksek yüksek tepelerin var ya,
her biri bir vedanın yankısı,
her biri içimde büyüyen bir çığlık…
aştım sandım,
ama en çok sana yenildim.
Haydi söyle sıra dağlar,
hangi kaya oldun da
kalbime bu kadar ağır düştün?
Hangi gecenin karanlığında yoğruldun da
gözlerime her bakışın
biraz daha eksiltti beni…
Ben seni bir yol sandım,
meğer uçurummuşsun—
attığım her adımda
bir parça daha düştüm kendimden.
Ve şimdi…
ne sana varabiliyorum,
ne senden dönebiliyorum—
iki dağın arasında sıkışmış
adı konulmamış bir acıyım artık.
Kayıt Tarihi : 1.04.2026 09:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!