Sinemdeki Küllere Közü Koyan Yârim

Sinemdeki Küllerime Közü Koyan Yârim…
Daha dün gibi hatırlıyorum…
Bir zamanlar gelecek yılların hayalini kuruyordum.
Şimdi?
Nice yıllar geçti.
Ben artık geçmiş zamanda kayboldum.

Aynalardan bana bakan gözlere hasretim.
Bir gül idim… boynumu büktüm,
Sararıp soldum.
Kuruyan toprak gibi kum oldum,
Esen rüzgârda savruldum.

Ben bende değilim…
Tükendim…
Çıkmaz bir sokağın başında kayboldum.

Aşka yanan yüreğime mühür vurdum.
İçin için yanarak kavruldum.
Yandı yüreğim… kül oldu.
Ben artık aşkı unuttum.
Ben bende değilim…
Ben, bende de kayboldum.

Bir âşık görünce
“Aşk nedir ki?” dedim.
Küle dönen kalbimi avuttum,
Sinemde yıllarca uyuttum.

Ama bir gün…
Seni gören gönlüme söz geçmedi.
Ateşim oldun.
Sinemdeki küllerimi yeniden tutuşturdun.
Aşkın çıkmaz sokağında
Seninle yeniden doğdum.

Yanıyor yüreğim…
Kurudu dudaklarım…
Cigaranın dumanından sarardı parmaklarım.
Külleriyle yaramı dağlarım.
Ben… ben her gece
Dualarla adını sayıklarım.

Kalmadı dermanım…
Gün doğarken yaşlı gözlerle
Hayalini kucaklarım.
Uyu şimdi yârim…
Ben seni, hayalde olsa
Sinemde hep kucaklarım.

Uzat ellerini,
Tut ellerimden, yatır beni sinene…
Sözüm geçmiyor artık şu yaralı gönlüme.

Dün gece rüyamda gördüm seni…
Saçların omuzlarına dökülmüş,
Her bir teli lüle lüle…
Gülümseyerek baktın gözlerimin içine.

“Uyandırma Rabbim,” dedim.
“Kaybolmak istiyorum o gözlerin içinde…”

Şimdi…
Sende… yıllar sonra…
Uyanmadan uyumadan uyan yârim.
Sar kollarınla beni…
Başımı göğsüne yasla.

Sinemdeki küllerime közü koyan yârim…
Zaman beni senden almadan,
Beni hatıralarla anmadan,
Şimdiki zaman içinde hatıralar yarım kalmadan…

Gökyüzünde bir yıldızın kayışını görmeden,
O gözlerinde bir damla yaşa dönüşmeden,
Yaralı yüreğine derman olamadan,
Benden başka bir şair seni şiirlere yazmadan…

Ya da
“Bir varmış bir yokmuş”
diye yazılmadan
Gel…
Gel de kollarımda uyan yârim…
Uyan yârim…