Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Nefsi rehber edinsem, insanlıktan çıkarım,
İnsani değerleri, acımadan yıkarım,
Altta kalan kim varsa, canı çıksın diyerek,
Güçsüz birini görsem, boğazını sıkarım.

Baverdıkım Xwedê heyê,
Bê nasa dıben tünneyê,
Ronahi hatiye serme,
Dıbejım edi sübeyê.

Edi were edi were,.......ARTIK GEL ARTIK GEL
Bê baxtamın edi were,..BAHTSIZIM ARTIK GEL
Kezebamın dışewıti,.....CİĞERİM YANIYOR BENİM
Bıkesamın edi were......KİMSESİZİM ARTIK GEL

EDİ WERE ARTIK GEL

Diyarbekir çar deri
Lı derve çı dıgeri
İro roja İniye
Dıbejım êdi werı

Siveregı seviyem
Ona canımsan diyem
Onı sevdıgım için
Ona düa ediyem

Efendi pozlarında
Kendini Rezzak sanan
İlahlık özleminde
İnsanlıktan usanan,
Sen de öleceksin sen de
Ey ölmekten utanan,

Daha güzel bir ölüm, hayatın kendisidir,
İman etmiş her mümin, nefsin efendisidir.

Müslümana yakışmaz, ona buna küfretmek,
Küfür bir acizliktir, gayrıyı tacizliktir,
Küfreden her kim varsa, gerek onu eğitmek,
Eğitime direnen, her akıl hacizliktir.

Son nefesi vermeden, tövbe et pişmanlık duy
Kurallar bütününe, geç kalmadan sen de uy,
Eğitim öğrenmenin, vazgeçilmez yoludur,
Eğitimle yol alır, kişilik denilen huy.

Gözünden aksın yaşlar,
Çatlasın sabır taşlar,
Sevdiğinin uğruna,
Eğilir yere başlar.