Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ben elbise dikerim
Yere tohum ekerim
Tedbir aldıktan sonra
Derim ki Allah Kerim

Gökyüzü başıma düştü düşecek,
Ayrılık rüzgarı esti esecek,
Diyorlar talihin sana küsecek,
Demek ki yaşama diyorlar bana.

Demek ki yaşama diyorlar bana.

İnan ki küskünüm sana hayata
Hayatın izleri doldu surata
Tıkanmış kulaklar çıkan feryada
Beni benden alın ve de götürün

Ne dostlar basmıştık biz bağrımıza

Bana soru soracak, kim soracaksa sorsun,
Ben ne alim biriyim, ne de ehli tasavvuf,
Varlığınla sen bana, vazgeçilmez unsursun,
Acz içinde bir kulum, beni biliyor Rauf.

Söylemek istiyorsan
Önce nefsine söyle
Ben de varım diyorsan,
Kasılıp durma öyle

Yaratana götüren yol bilirim ben dini,
Fıtrattan uzak kalır kim yıkarsa bendini,
Fıtratı var eden bir birdir vahyin sahibi,
Birden uzak kalanlar yakmaktadır kendini.

Gündem dışı kalmışım
Günü deme salmışım
Uzak denen yakından
Ben dersimi almışım

Ben de Siverekliyem,
Çox yüfka yürekliyem,
Nefesım el vêrdıxça,
Gendımı sürükliyem.

Siverek deyınce dur,

Unuttum demişsin, sen benden yana,
Unutmak kolaysa, unut diyorum,
Yüreğim kor ateş, hasretim sana,
Ben kendi ömrümü, kendim yiyorum.

Unutan unutmuş, unutamam ben,

İşleri güçleri darbe,
Sanki gidiyorlar harbe,
Şarka sırtını dönenler,
Bende olacaklar garbe.