Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ben de Siverekliyem,
Çox yüfka yürekliyem,
Nefesım el vêrdıxça,
Gendımı sürükliyem.

Siverek deyınce dur,

Benden razı olmanız, benim varlık sebebim,
Her kimi üzdü isem, ondan özür dilerim,
Herkese saygı duymak, vazgeçilmez edebim,
Varsa saygısızlığım, sizden özür dilerim.

Her kimin hakkı benim, üzerime geçtiyse,

Unuttum demişsin, sen benden yana,
Unutmak kolaysa, unut diyorum,
Yüreğim kor ateş, hasretim sana,
Ben kendi ömrümü, kendim yiyorum.

Unutan unutmuş, unutamam ben,

İşleri güçleri darbe,
Sanki gidiyorlar harbe,
Şarka sırtını dönenler,
Bende olacaklar garbe.

Söylemek istiyorsan
Önce nefsine söyle
Ben de varım diyorsan,
Kasılıp durma öyle

Yaratana götüren yol bilirim ben dini,
Fıtrattan uzak kalır kim yıkarsa bendini,
Fıtratı var eden bir birdir vahyin sahibi,
Birden uzak kalanlar yakmaktadır kendini.

Bebek idim büyüdüm
Sürünürken yürüdüm,
Şartlar esir eyledi
Ben doğarken hür idim.

Ben elbise dikerim
Yere tohum ekerim
Tedbir aldıktan sonra
Derim ki Allah Kerim

Dünya dönmesine devam ediyor
Her gelen aslına rücu ediyor
Aptallar nefsinin esiri olmuş
Bilenler olana amenna diyor

Bildiklerim bilmediklerimin yanında sahilde kum tanesi,
Varlığın sahibi Allah, Adem babam Havva İnsanlığın annesi.
Bilirim ki eğitim beşikten mezara kadar süren bir süreç,
İnsanlığı sürdürmek için insanların geçersiz sayılır bahanesi.