Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Nefsimle dost olursam, insanlıktan çıkarım,
İnsani değerleri, acımadan yıkarım,
Altta kalan kim varsa, canı çıksın diyerek,
Güçsüz kimi görürsem, boğazını sıkarım.

Mevlana, ne olursan ol demişti,
Herkesi, kendinden üstün bilmişti,
Beden, itiraz etmez ki secdeye,
Asıl, nefsine secde ettirmişti.

Tefekkürü dışlamam
Besmelesiz başlamam
Nefsimi taşlamadan
Hiç kimseyi taşlamam

İlim meclisine göründüm
Ellerim yerlerde süründüm
Nefsim itiraz edince
Acilen nefsimi öldürdüm

Takdiri hatırlattı, deprem ve tsunami,
Nefsimiz havlu attı, yıktı sanki binamı,
Nükleer sızıntılar, sızmaya başladılar,
Eğilip secde ettim, korudum imanımı.

Nefsim kalem olmanın çabasında,
Aklımsa silgi olmayı üstlenmiş,
Akıl kalmışsa geçmişin yasında,
Nefis de kendi kendini süslemiş.

Nefis egemen olmuşsa, batıl Hak diye görünür,
İnsanlıktan fersah fersah uzak tutmakta ben putu
Bencillik tavan yaparken, insanlık yerde sürünür,
O tekebbür sahipleri, örnek alıyor Nemrut'u.

Nefis fırsat kolluyor
Bazen aklı solluyor
Hata yaptıran nefis
Cehenneme yolluyor.

Toprak toprağa karıştı
Toprak toprakla barıştı
Uyarıdan anlamayan
Nefis iblisle yarıştı

NEFES OL CANIMA

Kulağım telefonla bir de kapı sesinde,
Benim hayat damarım yarimin nefesinde,
Gönlüm bil ki seninle vuslatın hevesinde,