Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Benlik atına binen
Kibirli denir dinen
Mümin olmaktan çıkar
Şeytanı dost edinen

Benlik atına binme,
Arsızı dost edinme
Doğrundan emin ise,
Söylemekten çekinme.

Ben Kürdüm sen Türksün öteki Arap
İnsanın maddesi özüdür turap
Akıl insanlığın değer yargısı
Bizleri akılsız kılma sen Ya Rab

Ne ekmek ne su özgür, Ne gökyüzü bizlerin,
Tamamı işgaldedir, özgürlüğü gözlerim,
Aldığımız nefesi, aldılar alacaklar,
İlahi adaleti, benliğimle özlerim.

Kendisi kazandı sanır, nefse yenik insanlar,
Kulluğunun sınavıdır, verilen tüm ihsanlar,
Düşmez kalkmaz bir Allah'tır, hiç aklına getirmez,
İnsanlıktan uzaklaşır, benliğini kasanlar.

Beni yanlış anlamış, sanırım birileri
Ölüleri düşünmem, düşündüm dirileri
Sussam yanlış anlıyor, konuşsam dinlemiyor
İfade etmek için, Allah vermiş dilleri.

ANILAR AH ANILAR

Derin izler bıraktı, ruhumuzda anılar,
Silmeye çalılştıkça, tekrardan canlandılar,
Üst üste belleğime, yapıştı zalim yıllar,

Öldük öldük dirildik
Öldükçe çok görüldük
Çok gören varsın görsün
Beni yıktık bir olduk.

Yıllardır hep uzaktan seyrederdim ben seni,
Seni görüyordum ya, bu bana yetiyordu
Adım adım izlerdim, yere düşen gölgeni,
Karanlıklar ne yazık, gölgeni yutuyordu.

Cesaretim olsaydı, karşına geçecektim,

Beni sorun gündüzün gecesine
Her cümlenin birebir hecesine
Benim gibi yananın nicesine
Sorun sorun sorun sorun siz beni

Ben beni kaybettim bilen yok mudur