Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Sanki daha dün gibiydi,
Yaşadığımız çocukluk,
Hala gözümün önünde,
Yaptığımız oyunculuk,
Durmadan hep koşuyorduk,
Koşuyorduk oynuyorduk,

Bir yaprak daha düştü, kapkara topraklara,
Bir güneş daha küstü, uzaklaşıyor bizden,
Bakacaksanız bakın, son kez şu sokaklara,
Yarına kim çıkacak, söyleyin içimizden.

Günlerden Cumartesi, Ekimin dokuzudur,
Korunması gereken, kardeşlik dokusudur,
Aklı nefsine tabi, insanlar var oldukça,
Ortaya çıkan sonuç, içimizde sızıdır.

Samimi olamadık, içimizi kirlettik,
Güzel olan ne varsa, hiç uğruna tükettik,
Gelecek nesillere, ne bıraktık dersiniz,
Tefekkürü terk edip, bencilliği öğrettik.

Evimiz de ateş var,yanmaktadır bağrımız,
Bağrımızdan çıkmakta,feryadu figanımız,
Yetti artık,sanmayın bunlar ses çıkarmazlar,
Bilmezler mi bir ölür,elbette bin yaşarız.

İÇIM YANİ DİYARBEKIR

Bılmiyem kı qedere mı kendıme mı küsmüşem,
Yıllar vardır memleketten uzaxlara düşmüşem,
Güneşımden kopmışam ya valahi üşümüşem

İçim yanıyor, içim yanıyor,
Hasretinden bu gün içim yanıyor,
Yokluğundan bu gün içim yanıyor,

Söyler misin nerdesin?
Hangi yaban eldesin?

Kahve varsa içerim,
Dostu kendim seçerim,
İnsanlık kalibremdir,
Her eylemi ölçerim.

Burnu kaf dağlarında dolaşan insan,
Küçük dağları yarattığını sanan,
Öyle ölmeyecekmiş gibi davranan,
Haberin yok mu, içindeki dışkıdan,
Hatırlatayım geldiğini pis sudan.

ZAMANIN OLGUSU VE DOLGUSU

Yapraklar birer birer, üzerime düştüler,
Dost sandığım aynalar, tavır koyup küstüler,
Çizgiler defter sanıp, yüzüme üşüştüler,