bulutlu bir akşam üstü
bogazın kenarında bir bankta
boş gözlerle etrafa bakarken
martılara simit kırıp atıyorsun
hiç kendine sordunmu
sen burada neden bulunuyorsun
ben diye başlıyor
nedense cümlelerim
cümlelerimde benim
yalnızlığım,sessizliğim
kan devreden bir kalbe
sevda yaban nedense
bir gül vardı
başucunda akordion çaldığım
kırmızı bir gül
sarp bir kayanın dibinde
dikenleri ile mağrur
ben çaldıkça dinlerdi
Tek gelip tek gidiyoruz
bize ait yıldızımızdan
ağlayarak başladığımız
ilk ışıklarından hayatın
gün batarken ağlatarak
veda ediyoruz tek başımıza
hep koştuk
kan ter içinde
bir yerlere yetişmek için
yarındı hep hedef
bugün nedense kaybedilmiş
çözmeye çalıştık
bazen susmak
kelimelere küsmek
hele için kaynıyorsa
bir ayrılığın arefesinde
söylenecek çok
ifade edecek kelime yok
fadime seslenmiş, temel
de bakalum uşagım demiş
temel ne deyisun
ha bır pazara varda
ha bu eve ayna al
alayum fadimem demiş
Gönül akıp giderken peşinde
ne nota bilirdi ne usul
bir ateş bir nur peşinde
yıllar bitti ömür bitti bitmedi umut
ud mızrabında telleri okşadı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!