Çoğul resimlerimin tekil çocukluğu
Dikenler çevrili güneşli günler gözlerinde
Delik şemsiyelerden yüreğin damlıyor
Acı bulutta hep vardı nedense hep sana damlıyor
Kim bilir sığınacak bir evin olmayışındandır
Şiiri yaşamak istiyordun kelimelerde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
