Şimdiki Aklım Olsa Şiiri - Ömür Can Sönmez

Şimdiki aklım olsa
bazı kapıları çalmazdım,
yumruğumla kırardım.

Bazı insanlara “buyur” demez,
içimdeki sandalyeyi çekip
kendim otururdum.

Şimdiki aklım olsa
susmayı terbiye sanmazdım,
bağırmanın da bir hakkı olduğunu
gençliğimin yakasına iliştirirdim.

Kırıldığım yerde kalmaz,
kanayan yerden kök salardım.
Çünkü öğrendim
toprak en çok yaradan filiz verir.

Şimdiki aklım olsa
her gidişi kayıp saymazdım.
Bazıları kurtuluştur,
insan bunu geç anlıyor.

Şimdiki aklım olsa
herkesi kendim gibi sanmazdım.
Kalbimin ölçüsünü
başkasına beden diye biçmezdim.

İyiliği israf ettiğim günleri
deftere zarar yazardım,
çünkü bazı kalpler
emaneti taşıyamazmış.

Omzuma yüklenen suçları
sırtımdan indirir,
“bu bana ait değil” demeyi
öğrenirdim ilk gün.

Şimdiki aklım olsa
sevmeyi kısmadan,
gitmesi gerekene kapıyı gösterirdim.
Sevgi dilenmez çünkü,
ya vardır ya yoktur.

Şimdiki aklım olsa
gitmek isteyeni tutmazdım.
Kapı kolunda duran ele
“kal” diye ağırlık yapmazdım.

Çünkü öğrendim,
zorla kalan insan
zaten yarı gitmiştir.

Ve en çok şunu yapardım:
Kendimi yarı yolda bırakmazdım.

Bir gece masada iki çay soğurdu,
biri benimdi, biri gitmek isteyenin.
O zaman anlardım belki,
bazı vedalar cümle kurmaz.

Herkes giderdi belki yine,
hayat yine sert olurdu,
geceler uzun, yollar çamurlu…

Şimdiki aklım olsa
yalnızlıktan korkmazdım.
Yanlış kalabalıklar yerine
doğru sessizliği seçerdim.

Çünkü insan en çok
kendine rağmen yaşarken yoruluyor.

Ama ben
kendi tarafımda dururdum.

Geç kalmış bir adalet gibi,
önce kendime yetişirdim.

Ve şunu da bilirdim:
Herkes kahraman olmaz kendi hikâyesinde,
bazıları sadece ders olur.

Şimdiki aklım olsa…
beni üzen herkese teşekkür etmezdim,
ama beni büyüten acıyı da
inkâr da etmezdim.