Şimdi ben yatıp uyuyorum yine bu soğuk yatakta tek başıma…
Şimdi ben yine hayaller alemine dalıyorum.
Şimdi ben…
Ben ne yapacağımı bilmiyorum.
Yeni yürümeye başlamış bi çocuk kadar tedirgin atıyorum adımlarımı.
Tam yere düşerken bir el tutuyordu beni ufacıkken.
Şimdi ben çakılıyorum, çünkü beni tutacak bir el yok artık.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta