Sen şimdi bir başkasının
eğreti gölgesinde
beni unuttuğunu sanıyorsun.
Oysa ben,
senin “geçti” dediğin yerlerde hâlâ
yavaş yavaş kanayan bir zamanım.
Saçlarını rüzgâra bıraktığın akşamları hatırla,
ben hep arkanda duran o sessizliktim
adı konmamış, ama eksildiğinde fark edilen.
Şimdi bir başkasının gözlerinde
kendini tamam sanacaksın belki,
ama bil:
insan en çok,
yarım bıraktığı yerde yankılanır.
Ben sana kızmıyorum artık,
çünkü bazı vedalar
ihanetten değil,
insanın kendine yetişememesinden olur.
Ve sen…
kendine bile geç kaldın.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 21:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!