Sim olmaya dair Şiiri - Atlas Yorgun

babam olmadan büyüdüm,
yeniden kaybetmek çok da koymaz
ve belli ki ailem beni sevmemiş
şaşırmadım
beni ben olduğum için seven az zaten
ben de sevmiyorum pek
ama bazen aramız iyi oluyor gibi
sonra yine kokuyorum
aslında kokuyor muyum bilmiyorum
gömülmemiş cesetler kokar derler
ve ceset gördüler mi ararlar polisleri
hiçbir ses duymuyorum ve
görmüyorum ışıkları çünkü
benim karanlığım benzemiyor herkesinkine
özel de demiyorum
özel değil
yine de farklı diyebilirim
çünkü ışıltıyı severim ve ışıldamak isterim
karanlığım bile parıltılıdır
söndüğümü anlamak zordur
ve belki bu yüzden kimse yoktur
veya ben istemiyorumdur
fazla ışıltıyı sevmez çevremdekiler
görünmeyi sevmezler
açıkçası ben de sevmiyorum
ama bazen durup
keşke sim olsaydım diyorum