Silivri Şiiri - Mesut Yüksel

İstanbul’un batı ucunda bir kıyı hafızasıdır;
Hem yanı başımızda, hem bir ömür uzak.
Adı dillerde kış ve soğukla anılsa da hep,
Yazın en çıplak hatırasını kurar tenimizde.

Burada gün, başka bir yerden doğar;
Sahilde insan sesleri değil, dalga yankılanır.
Temmuzda denizle güneş göz göze gelir,
Ağustosta zaman durur, aşk kendi adını koyar.

Selimpaşa’da taşların gözenekleri,
Tarihin tuzlu soluğunu taşır bugüne.
Gümüşyaka’da deniz, gümüşten bir bıçaktır;
Ufuk çizgisi keskin, ışıkta titreyen bir yara.

Kale Park’ta çaylar ağır ağır demlenir,
Sohbetler martı kanatlarına takılır.
Dana Mandıra’da tabiat konuşur en açık dilde,
Ruh, tüm yükünü sessizce toprağa bırakır.

Sen, her yaz kendini yeniden yazan bir vakit;
Gizinde derinleşen, genişleyen bir kıyı.
Taşında tarih, suyunda zaman taşıyan;
Hafızaya değil, ömre kazınan:
Kadim Silivri.