Silinince Yok Sayılan Şiiri - Mustafa Alp

neden sildin beni,
bir tuşa basar gibi,
hiç titremeden,
hiç ardına bakmadan?
oysa ben,
adını kalbime kazırken
her harfte biraz daha yanmıştım.

neden sildin beni,
bir hatayı düzeltir gibi,
bir yükten kurtulur gibi?
ben senin yükün müydüm,
yoksa en ağır sevdan mı?
hangisi daha çok korkuttu seni?

birlikte kurduğumuz cümleler nerede şimdi?
geceye bıraktığımız sırlar,
sessizliğe emanet ettiğimiz hayaller…
hepsi mi bu kadar kolaydı silmek?
bir ekrana sığan kadar mıydı
bunca yılın izi?

ben her şeye rağmen kal demiştim,
susarak, bekleyerek, inanarak.
sen gitmeyi seçtin,
arkanda yarım kalmış bir ben bırakarak.
en çok da bu yakıyor içimi:
beni yarım bırakman.

neden sildin beni,
en çok da tam alışmışken sesine,
yokluğunu bilmeden soluk almayı?
şimdi her nefes,
bir vedanın yankısı,
her sessizlik,
adını bağıran bir boşluk.

gecelerime ne yaptın?
eskiden sana açılan kapılardı onlar,
şimdi yüzüme kapanan duvarlar.
uykularım,
sana varamayan yollarda kayboldu.
rüyalarım bile
seni aramaktan yoruldu.

bir mesaj kadar mıydım senin için?
silinince yok olan,
kapanınca unutulan…
oysa ben,
her satırında sana tutunan,
her kelimede biraz daha eriyen
bir kalptim.

neden sildin beni,
hiç konuşmadan,
hiç hesaplaşmadan?
insan en çok,
cevapsız kalan sorulara ağlıyor.
ve benim içimde,
sana dair binlerce neden,
tek bir cevaba muhtaç.

belki de seni suçlamak istemiyorum,
çünkü biliyorum,
her gidişin ardında
gizli bir korku saklıdır.
ama bil ki,
en cesur görünen kaçışlar bile
en derin yaraları bırakır.

şimdi adın,
dilimin ucunda bir suskunluk,
kalbimin ortasında ağır bir taş.
ne atabiliyorum içimden,
ne de taşıyabiliyorum eskisi gibi.

neden sildin beni,
bunca anının ortasında
tek başıma bırakıp?
belki de silinen ben değilim,
sadece senin cesaretindir
sevdiğine sahip çıkmaya.

ve yine de,
her şeye rağmen,
içimde sana ait küçük bir ışık yanıyor.
sönmeye yüz tutmuş,
ama tamamen vazgeçememiş.
çünkü insan,
en çok silindiği yerde
hatırlanmaya muhtaç olur…

Mustafa Alp
31/05/2024 05.00