Silik Bir Fotoğrafta Şiiri - Mustafa Alp

silik bir fotoğrafta yana yana görmüşler bizi,
kim çekmiş, ne zaman çekmiş, bilen yok.
zamanın tozuna bulanmış bir an,
unutulmuş bir gülüş, yarım kalmış bir bakış
asılı kalmış aramızda.

o gün nasıldı hava,
rüzgar nereden esiyordu,
gökyüzü açık mıydı,
yoksa içimiz gibi bulutlu mu?
hatırlayamıyorum.
ama sen varsın o karede,
yanımda, sessiz ve uzak.

kalabalığın içindeydik belki,
ama ikimiz de yalnızdık.
insan bazen en çok yanındakine uzak olur ya,
işte öyle bir mesafe vardı aramızda.
elimiz değmemiş,
sözümüz değmemiş,
kalbimiz birbirine varamamış.

fotoğraf sararmış,
kenarları kıvrılmış,
üzeri çizik içinde.
tıpkı anılar gibi.
ne kadar silmeye çalışsak da
orada durur,
bizi bekler geçmiş.

bir köy odasında,
ya da dar bir şehir sokağında
çekilmiş olabilir.
arkamızda taş duvarlar,
önümüzde yarım bir umut.
belki ceplerimiz boştu,
ama hayallerimiz ağırdı.

gözlerin başka yere bakıyor,
ben yere.
ikimiz de söyleyemediğimiz sözlerin
altında ezilmiş gibiyiz.
bir cümle kursak her şey değişecekmiş,
ama dilimiz tutulmuş.

sonra zaman geçmiş,
günler ayları kovalamış,
aylar yıllara karışmış.
sen başka bir hayata uyanmışsın,
ben başka sabahlara.

şimdi bakıyorum o silik fotoğrafa,
iki yabancı gibi duruyoruz.
oysa bir zamanlar
aynı kaderin gölgesinde
yan yana durmuştuk.

hayat işte,
kimini erken alır,
kimini geç bırakır.
kimini sevda ile sınar,
kimini yoklukla.

sen gittin,
ben kaldım.
ama ikimiz de yarım kaldık.

bir çay bardağında
dumanı tüten yalnızlık gibi
bekledim seni.
her akşamüstü,
her ezan vakti,
her yağmurda.

ama gelmedin.
belki de gelmen gerekmiyordu.
bazı insanlar sadece
hatırlanmak için girer hayata.

şimdi o fotoğraf,
çekmecenin dibinde,
eski mektupların arasında.
ara sıra çıkarıp bakıyorum,
kendime değil,
bize bakıyorum.

silik,
ama gerçek.
sessiz,
ama derin.

ve içimden diyorum ki.
bir zamanlar
yana yana durmuşuz.
bu bile yeter bazen
insanın ömrüne.

çünkü bazı anlar
bir hayata bedeldir,
bazı fotoğraflar
bir kalbin bütün hikayesidir.

Mustafa Alp
31/01/2024 04.00