Sıkılgan Dem Şiiri - Kasım Kobakçı

Gör, közlenmeye yüz tutan, o sıkılgan demi,
Maşukun soluğunu izlemekte, tüm cihan,
Var eder her yamaç, sayısız gizli hevesi,
Sen ise, özünde serpilen hevesi.
Halsizmişsin gibi kımıldar, bağrında anlar,
Vakitler eridikçe, dünyan ufalır,
Takılma, esen bu sert kasırgalara,
Kainat neyi buyurursa, gönül onda barınır.
*
Yoldaş, elalem gizemim saklı demez, belle şunu,
Mecnun bıkar ise, canan izinden yürümez,
Çoktur meşklerimiz, iki gözüm,
Meyhaneci bana şerbet sunsa dahi, beni kandıramaz.
Dilersen bozkıra in, dilersen bağrına danış, dilersen taşları yar,
Ne hoş olur, şayet aramızda uyanmayı diliyorsan özüm,
Vuslat bilinmez diyara, göç mü,
Kayarsam şayet, közlerde bekleme de gel.