En erken ben çıkarım evimden,
Başımı bile almadan giderim derinden.
Ocağımdan, evimden kopmam bu yüzden,
Göçebe yaşarım şairliğimden.
“Delidir” derler, bilmezler içimden,
Yoruldum artık ayrıntı biçmekten.
Üzüntüm, düşman edinmekten,
Yine de şikâyet etmem şairlikten.
Maddiyat bu denli yüceltilirken,
Gölgesiz geçerim, dönüp bakmam.
Kilomdan ağır kitaplar taşırken,
“Doyurmaz” diyenlere kulak asmam.
En erken yine çıkarım evimden,
Dinmeyen sancılarım yüzünden.
Varlık içinde yokluğu çekerken,
Bir deri bir kemik kalsam da şikâyet etmem.
Kayıt Tarihi : 21.04.2026 10:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!