O gün ki öldüğümde ne bir demet çiçek ne bir gonca gül
Dert ile başucumda ötmesin bülbül
Dünya malı dünya da kalsın vasiyetimdir benim
Beni güllerle menekşelerle değil şiirlerimle gömün
Sanat en mukaddes meyvesidir insanın
Elbet sönecek her kese bir gün parlayan güneşi dünyanın
Ölümüm senden olur
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...
Devamını Oku
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta