Şiir Hep Kağıda Yazılmaz

Şiir Hep Kağıda Yazılmaz

Şiir hep kağıda yazılmaz…
Çünkü bazen kelimeler yetersizdir
Bir nefesi, bir soluğu, bir ruhun titreyişini anlatmaya
Kağıt sadece düz bir yüzey
Oysa şiir, zamanın kendi derinliğinde akar
Bir yıldız gibi doğar, titrer ve kaybolur
Kelimeler yetişemez onun hızına

Şiir hep kağıda yazılmaz…
Çünkü bazen sessizlik daha güçlüdür
Bir bakışta, bir nefeste, bir iç çekişte saklıdır
Sana dokunur ama görünmez
Ve sen, farkına varmadan
O şiiri yaşarsın
O, kalbine düşer
Orada büyür, orada çiçek açar
Kağıt bunu taşıyamaz

Şiir hep kağıda yazılmaz…
Çünkü o, zamanın ve mekânın sınırlarını aşar
Bir an gelir, ruhun kendi gölgesine değdiğinde
Bir çağrı gibi yükselir
Ve sen sadece dinlersin
Sadece hissedersin
Kağıt bunu duyamaz
Sana bakmaz, seni çağırmaz

Şiir hep kağıda yazılmaz…
Çünkü bazen bir insanın yalnızlığında,
Bir acının içinde,
Bir sevincin doruğunda gizlidir
Sana dokunur, seni değiştirir
Ama kelimeler onun ardında saklanır
Kağıt sadece görünenden ibarettir
Oysa şiir, görünmeyeni görünür kılar

Şiir hep kağıda yazılmaz…
Çünkü o, ruhun nefesidir
Bir yıldızın sessiz doğuşu
Bir nehrin derinliğinde gizlenmiş ışık
Bir ateşin içindeki titrek sıcaklık
Kağıt sadece hatırlatır, taşıyamaz, çoğaltamaz
Oysa şiir yaşanır, duyulur, hissedilir

Şiir hep kağıda yazılmaz…
Çünkü bazen bir el dokunuşunda
Bazen bir gözyaşında
Bazen bir gülüşün ardından
Bir kelime söylemeden çığlık atar
Bir anlık mucizeye dönüşür
Kağıt onu saklayamaz
Sadece sen hissedebilirsin

Şiir hep kağıda yazılmaz…
O, yaşamın derinliğinde dolaşır
Zamanın nefesinde asılıdır
Ve biz onu yakaladığımızda
Anlarız
Yaşadığımız her an bir şiirdir
Her nefes bir dizedir
Ve biz, kelimelere sığdıramadığımızı
Yalnızca yaşayarak yazabiliriz

Şiir hep kağıda yazılmaz…
Ve belki de bu yüzden kutsaldır
Ona dokunamazsın
Ama sen onunla dokunursun
Ona bakamazsın
Ama o seni görür
Ve en sonunda anlarsın
Şiir…
Hep senin içindedir
Ve sen yaşadıkça
O da yaşamaya devam eder

Hüseyin Erdinç