Sığlık Şiiri - Gönül Avutan

Sayende açmıştı hayatımda gonca,
Sen de nasıl tutunduğuma inanmayınca;
Döndüm baktım omzuna yaslandığım o dosta,
Heves deyip geçtiğin, can havliyle yaşama tutunmaktı oysa.
Gözlerimde ışık açtı sayende, o kapalı ruh uyandı,
Sen ise bu uyanışı bir anlık aptallık sandın.
Ben seninle her saniye yeniden doğduğuma inanırken,
Duygularımı bir avuç küle, bir yaraya sığdırdın.
Sayende dirilen o gonca, bir ruhun uyanışıydı,
Ben seninle yeniden nefes alırken, sen bunu bir yanılgı sandın.
İçimdeki bu büyük devrimin sende tek bir izi yokmuş oysa;
Ben seninle hayatı bulmuşken, sen beni kendi sığlığında kınadın.
Bozkırın ortasında açan o gonca, senin iklimine fazlaydı,
Görmediğin her sevda, aslında senin kalbindeki boşlukta...
Benim okyanusumu kendi küçük kabınla ölçmeye kalktın;
Senin "heves" dediğin, benim ölüme kafa tutan nazımdı.
Sen beni bir yanılgı sandın, oysa asıl yanılgı senin bu sığ bakışındı.
Kınadığın o bağlılık benim dirilişim, senin ise kaybındır.
Ben bir devrim yaşarken, sen hep o sığ kıyıda kaldın;
Zira benim derinliğim, senin için ulaşılmaz bir masaldı