Yaşanan her acı,
konuşma kabiliyetimizi bizden alıyor
Ayrılıklar asi yapıyor,
Özlem, evcilleştiriyor …
Merhametsizliğinin soğukluğu
Sözlerinde öylesine belirgin ki …
Sen farkında değilsin ama,
Avuçlarında oğuşturup ısıtsanda
Erimiyor bir türlü gözlerindeki buz kütleleri
Üzerinden atlar geçer giderim diye
Ben bir Gönüldüm,
Sevgisizlikte kayboldum...
Ben bir Sevgiydim,
Gönülsüzlükten yok oldum...
Kapkara bir aydınlık doğdu
İşlenilen hisli günlerin üstüne
Koparıp aldılar yavruyu anasından
Yağmur kırmızı yağdı çakmaklı gözlere
Hasret...
Ah hasret!
Sevginin anlamını bilmeden baktı gözlerin bir çiçeğe
Ölüme musallat oldu kaderin, talihin pençesinde
Şiirdin sen, benim kalemimde
Geceler kadar karanlık özlemdin içimde
Al git sevgini, özlemini ve o güzel hasretini
Yıkılmasın yeterki içimdeki sen
Zalimin gülü, gülmesindenmiş...
Gülümseyiş koca bir deve dikeni,
Güzellik ezilir olmuş,
Zalimin emri ile develer cüce,
Cüceler deve,
Oluvermiş-bitivermiş her bir hece
Çıktık, bir kervana katıldık
Yolumuz hep yokuş
Zaman hapishanesine suçsuz atıldık
Çaremiz tek;
Değiş ve tokuş...
Bakarken semanın hissiz ufuklarına
Buluverdik kendimizi,
Hayatın acımasız kollarında
Güzeli, çirkini ayırt etmeye çalışırken ömrün ovasında
Çiftçi olmuşuz bilmeden, yalan tarlasında...
Özlemek zorlamıyor
Sadece zaman, daraltıyor sabrımı
Suyun akışı gibi duru aslında düşüncelerim
Ay’a uzanıyor sessizliğimin yankısı
Gözlerini kapatınca,
Zihnin, seni, başka bir dünyayı görmeye zorluyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!