Senin denizinin dalgaları
Her gün batımında
Kaç bin kez dövülüyordu Kalbimin kıyılarını
Kaç bin kez titriyordu içim
Kaç bin kez zelzele yaşıyordum
Her akşamı seni düşünerek geçiyordum
Pamuk Anam...
Yüreği yufkaydı pamuk tu adı
Onunla güzeldi hayatın tadı
Yemedi yedirdi aç bırakmadı
Canıma can veren bir garip sunam
Berrak gökyüzünden
Sen geçiyorsun bir beyaz bulut
Koşuyor yollarımda
Yasak sokaklara musallat arz
Sevda asılıyor ayaklarıma
Rüzgarım olacak kadar cesaretli ol
Dağıt saçlarımı
Çiz yüreğimin en karanlık kıyılarını
Kaderime yol
Yalnızlığıma yoldaş ol
Selam merhaba yetmiyor artık
Çanakkale’de bana delirdi diyenler
Çekin şu itlerinizi bahçemizden
Delirtmeyin beni yeniden
Ben değil miydim?
Yedi düvele toprağımı çiğnetmem diyen
Dünya o kadar küçük ki
Kitaplar dolusu hesaplar yapsan
Dünyanın dışına çıkamazsın
Sonuç aynı
Umutlarını Diri Tut...
Efkarları yüreğine yükleyip
Dağ yüküne omuz vermekten kaçmak
Hayatın oyunlarına boyun eğmekten öte bir şey değildir
Kıymetli değerli dost
Bilal KARAMAN üstad'ın
(...Unutulmam sanma unutulursun...)
şiirine naziredir...
Katran karası gecelerin
düşlerimi istila ettiği bir dönemde
hayatıma sırtını çeviren güzelliklerin diplerinden geçiyorum
Her şey yabancılaşıyor
Dışarıda yağmur İçerimde hüzün
Gözlediğim yollar benimle yasta
Gurbete düştüğüm o günden beri
Çayımı şekersiz içiyorum usta...
Sibel KILIÇ....
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!