Seyr-i Sülûk Şiiri - Neşvü Nema

Kelimeler yoruldu, çekildi köşesine;
Ruh bıraktı kendini aşkın nefesine.
Sâki sundu bâdeyi, söz bitti o demde;
Bir "ah" kaldı geriye, o da bir elemde.

Sustu İstanbul; sustu rüzgâr ve kuşlar,
Şimdi sükûtla başlar o kutlu vuslatlar.
Bize nergis kokusu, kızıl gülün rengi gerek;
Dil susunca konuşur, aşkla çarpan o yürek.

Göz yumulur, cihan silinir aradan;
Sâki sundu pınardan, derya doldu özüme,
İstanbul Yâr oldu, nur indi şu gönlüme.

Sâki’nin sükûtu, bin kelâmdan derindir;
Bu yanan gönüle, O’nun nefesi serindir.
Ezelden içtik biz o pınardan,
Geçtik cümle varlıktan, serden.
Sâki’nin elinde bir gizli nişan;
"Sultanım" der isen, olur her işin âsan.

Gönül kadehini uzattım destine,
Rahmetin sağanağı yağar üstüne.
Sâki’nin bir bakışı kâfidir cana;
Sultanım, mürşidim, muhtacım sana...
(Sultanım... Muhtacım sana...)